Księga Kondolencyjna UMW
Prof. dr hab. Lucyna Pośpiech
kierownik Kliniki Otolaryngologii
Wybitna specjalistka w dziedzinie otologii, otoneurologii i audiologii, nauczyciel akademicki, wychowawczyni wielu pokoleń lekarzy.Prof. Lucyna Pośpiech ukończyła studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej we Wrocławiu w 1960 roku. Stopień doktora nauk medycznych uzyskała w 1979 roku, a w 1989 roku obroniła pracę habilitacyjną pt. „Kinezyterapia zawrotów głowy i zaburzeń równowagi w uszkodzeniu narządu przedsionkowego”. Tytuł profesora otrzymała w roku 1999.
Dorobek naukowy prof. Lucyny Pośpiech obejmuje 326 publikacji w czasopismach polskich i zagranicznych. Była twórczynią ośrodka badań labiryntologicznych we wrocławskiej Klinice Otolaryngologii, a jej prace na trwałe wpisały się w rozwój polskiej otoneurologii. Wprowadziła do literatury polskiej praktyczne i teoretyczne zasady kinezyterapii zawrotów głowy i zaburzeń równowagi.
Za swoją działalność naukową i dydaktyczną została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi oraz Medalem Edukacji Narodowej.
Odeszła wybitna uczona, ceniona klinicystka, oddana pacjentom i studentom, osoba niezwykle życzliwa i pełna pasji.
Cześć Jej Pamięci!
Kondolencje
S.Jadwiga Tokarczyk
Mialam szczescie poznac i pracowac jako pielegniarka z Pania profesor cudowny czlowiek pelna empati ciepla ,zatroskana o pacjentow serdeczna i otwarta!!! Dobry Jezu a nasz Panie daj jej wieczne spoczywanie!
Eleonora
Wspaniala,cudowna kobieta.Profesor az sie chce pisać, dziękuję Pani Profesor za wzór czlowieka,kobiety,naukowca kochahaca swoich bliskich,chorych,przyjaciół. Takich by sie chcialo teraz dostrzec na umed.wroc, wybitnych ludzi,mistrzów taktu,kultury osobistej,dobra z serca płynacego.Tak to hyla Pani Profesor i na zawsze pozostanie w pamieci wzor do naśladowania.Odpoczywaj,bo do tego zostalas powołana.Wieczny odpoczynek racz dac Jej Panie.Pozostaje z modlitwą za duszę Pani Profesor.
Roman Badowski
Pani Profesor była nie tylko cenionym operatorem i wybitnym klinicystą, ale również naukowcem i praktykiem otwartym na współpracę z innymi klinikami , w której była bardzo uczciwa. W mojej wieloletniej działalności na naszej Uczelni z nikim tak dobrze mi się nie współpracowało jak z Panią Profesor. Z miłym uśmiechem i empatycznym, ciepłym tonem głosu roztaczała wokół siebie bezpieczną i przyjazną atmosferę. Była szlachetnym i dobrym człowiekiem. A dobrzy ludzie zawsze odchodzą za wcześnie.
Dagmara
Droga Ciociu, pamiętam jak dziś dzień w którym odwiedziliśmy Was we Wrocławiu. Byłaś w świetnej formie, szczęśliwa że udało się nam spotkać po latach, mimo tysięcy mil które nas dzieliło. Cieszę się że mój mąż i syn mogli Cię poznać i zobaczyć jaką byłaś cudowną osobą. Te chwile i zdjęcia pozostaną na zawsze w mojej pamięci. Żegnaj Ciociu... jesteście już razem z Ciocią Heleną...
